กระบวนการการทำแผนที่มุ่งไปสู่การใช้เครื่อง Computer มาเป็นเครื่องมือหลัก แผนที่ในอดีตที่มีมาในรูปแผ่นกระดาษ (hard copies) ถูกเปลี่ยนมาเป็นการแสดงออกทางหน้าจอ (screen display) หรือเรียกกันได้ว่า “soft copy or digital map” แผนที่เชิงตัวเลข (digital map) ดังกล่าวนี้สามารถนำเสนอได้ทั้งในเชิง มุมมองแบบทัศนียภาพ (perspective view) ภาพเคลื่อนไหว (animation) การนำเสนอเป็นภาพเลียนของจริง ในลักษณะภาพจากการบินในที่สูง (fly by or fly through) ซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นการทำเทียมเลียนแบบจากของจริง (simulation) โดยคำนี้เองที่เป็นตัวแสดงให้เห็นถึงกรณีของ “what if” แผนที่เชิงตัวเลขดังกล่าวนี้มีข้อเด่นคือ สามารถตอบสนองความต้องการของผู้ใช้ที่อยากเปลี่ยนรูปแบบ ประเภทแผนที่ มาตราส่วน เกณฑ์ทางระบบพิกัด อีกทั้งสามารถปรับเปลี่ยนรูปของผลการนำเสนอกรณีต่างๆเช่น Graphs, charts, statistical tables, และ การเขียนรายงาน
กล่าวโดยสรุปแล้ว “Digital map” จะแตกต่างจาก “Analog map or printed map”
ใน 3 ประการหลัก
1) การเก็บรักษาข้อมูล (data store)
2) การส่งผ่านข้อมูล (data carrier)
3) กลไกสำหรับนำเสนอข้อมูล (mechanism for information presentation)
ทั้ง 3 ประการนี้ ที่สำคัญอย่างมากก็คือข้อ 3 เพราะจะเป็นการเน้นไปยังกระบวนการสำคัญ 2 ประการที่มีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน ได้แก่
3.1) ปฏิสัมพันธ์ระหว่างคอมพิวเตอร์กับผู้ใช้ (human-computer interaction: HCI)
3.2) การนำเสนอภาพพจน์ของข้อมูล (Scientific visualization: SciVis)
การทำแผนที่ในปัจจุบัน จึงเกี่ยวข้องอย่างมากกับ “Computer graphic” และ “Image processing” ทำให้ GIS เป็นเสมือนหนึ่ง การทำแผนที่แบบ “an interface to geographic information”
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น